قصه‌های روشنگر: نقش تمثیل و روایت در سنت ایرانی-اسلامی برای آموزش غیرمستقیم الهیات
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی
کد مقاله : 1100-6THEOCONF
نویسندگان
دانشجوی کارشناسی آموزش الهیات دانشگاه فرهنگیان یزد
چکیده
آموزش الهیات به دلیل ماهیت انتزاعی و فرابشری مفاهیم، همواره با چالش‌های روش‌شناختی مواجه بوده است. ارائه مستقیم این مفاهیم، به‌ویژه برای مخاطبان عام و غیرمتخصص، غالباً به حفظ‌محوری، بی‌انگیزگی و درک سطحی می‌انجامد. در این میان، سنت ایرانی-اسلامی گنجینه‌ای غنی از تمثیل‌ها، حکایت‌ها و روایت‌های آموزنده را در اختیار مربیان قرار می‌دهد که می‌تواند به‌عنوان ابزاری کارآمد در آموزش غیرمستقیم الهیات به کار گرفته شود. پژوهش حاضر با روش تحلیلی-توصیفی و اسنادی-کتابخانه‌ای، به بررسی نقش تمثیل و روایت در سنت ایرانی-اسلامی برای آموزش غیرمستقیم الهیات می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که تمثیل و روایت با عینی‌سازی مفاهیم انتزاعی، ایجاد همدلی و ارتباط عاطفی، برانگیختن تفکر انتقادی، افزایش ماندگاری یادگیری و پیوند با زندگی واقعی، فرآیند آموزش الهیات را تسهیل می‌کنند. بر اساس یافته‌ها، هفت اصل اساسی و یک الگوی پنج‌مرحله‌ای آموزش الهیات مبتنی بر قصه و تمثیل (شامل مراحل قصه‌گویی، تأمل، گفتگو، تعمیم و عمل) پیشنهاد می‌شود. نتایج این پژوهش می‌تواند برای معلمان الهیات، مربیان دینی و برنامه‌ریزان درسی در طراحی آموزش‌های غیرمستقیم مفید واقع شود.
کلیدواژه ها