تحلیل فقهی و حقوقی مسئولیت مدنی معلمان در شبکه آموزشی شاد
پذیرفته شده برای پوستر
کد مقاله : 1073-6THEOCONF
نویسندگان
1دانشجوی ارشد دانشگاه فرهنگیان پردیس شهید رجائی ارومیه
2مدیر گروه معارف دانشگاه فرهنگیان ،پردیس شهید رجایی ارومیه
3گروه آموزش الهیات ، دانشگاه فرهنگیان ، تهران ، ایران .
چکیده
چکیده:
گسترش آموزش مجازی و استفاده رسمی از شبکه آموزشی شاد، دامنه ارتباطات حرفهای معلمان با دانشآموزان و در نتیجه زمینههای بروز مسئولیت مدنی را توسعه داده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین مبانی فقهی و حقوقی، ارکان، مصادیق و حدود مسئولیت مدنی معلمان در شبکه شاد و ارائه معیاری برای توزیع مسئولیت میان معلم، مدرسه، وزارت آموزش و پرورش و گرداننده سامانه انجام شده است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی و شیوه گردآوری اطلاعات اسنادی و کتابخانهای است و تحلیل بر پایه قواعد فقهی، قواعد عمومی مسئولیت مدنی و اسناد مرتبط با حقوق کودک و حفاظت از دادهها صورت گرفته است. یافتهها نشان میدهد که مسئولیت مدنی معلم مطلق نیست و صرف وقوع زیان در کلاس مجازی برای انتساب مسئولیت کافی نیست؛ بلکه باید رفتار یا ترک فعل زیانبار، ضرر قابل جبران، تقصیر یا نقض تکلیف حرفهای و رابطه سببیت احراز شود. در حوزههایی مانند افشای تصویر و اطلاعات شخصی، توهین و تحقیر، تبعیض، بیتوجهی به آزار اینترنتی و سهلانگاری امنیتی، معیار ارزیابی تقصیر باید با توجه به سن دانشآموز، قابلیت پیشبینی خطر، میزان اختیار و امکان جلوگیری از زیان تعیین شود. همچنین در مواردی که منشأ خسارت نقص سازمانی یا فنی باشد، مسئولیت باید متناسب با نقش و میزان کنترل مدرسه، وزارتخانه و پلتفرم توزیع شود. بر این اساس، الگوی پیشنهادی پژوهش بر چهار مرحله پیشگیری، احراز تقصیر، انتساب متناسب و جبران کودکمحور استوار است.
گسترش آموزش مجازی و استفاده رسمی از شبکه آموزشی شاد، دامنه ارتباطات حرفهای معلمان با دانشآموزان و در نتیجه زمینههای بروز مسئولیت مدنی را توسعه داده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین مبانی فقهی و حقوقی، ارکان، مصادیق و حدود مسئولیت مدنی معلمان در شبکه شاد و ارائه معیاری برای توزیع مسئولیت میان معلم، مدرسه، وزارت آموزش و پرورش و گرداننده سامانه انجام شده است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی و شیوه گردآوری اطلاعات اسنادی و کتابخانهای است و تحلیل بر پایه قواعد فقهی، قواعد عمومی مسئولیت مدنی و اسناد مرتبط با حقوق کودک و حفاظت از دادهها صورت گرفته است. یافتهها نشان میدهد که مسئولیت مدنی معلم مطلق نیست و صرف وقوع زیان در کلاس مجازی برای انتساب مسئولیت کافی نیست؛ بلکه باید رفتار یا ترک فعل زیانبار، ضرر قابل جبران، تقصیر یا نقض تکلیف حرفهای و رابطه سببیت احراز شود. در حوزههایی مانند افشای تصویر و اطلاعات شخصی، توهین و تحقیر، تبعیض، بیتوجهی به آزار اینترنتی و سهلانگاری امنیتی، معیار ارزیابی تقصیر باید با توجه به سن دانشآموز، قابلیت پیشبینی خطر، میزان اختیار و امکان جلوگیری از زیان تعیین شود. همچنین در مواردی که منشأ خسارت نقص سازمانی یا فنی باشد، مسئولیت باید متناسب با نقش و میزان کنترل مدرسه، وزارتخانه و پلتفرم توزیع شود. بر این اساس، الگوی پیشنهادی پژوهش بر چهار مرحله پیشگیری، احراز تقصیر، انتساب متناسب و جبران کودکمحور استوار است.
کلیدواژه ها